آمدی و خوبی آوردی

خوبی دلم را مهيای پذيرش عشق ساخت

و عشق آمد

و چون آمد

جوان شدم

سر تا پای

و با شور و نشاط نوشتم

نوشتم از جوانی

از مستی

از شوريدگی

و از عشق

در دفتر يادم.

و يادم همه و همه

از عشق تو لبريز شد.

کمند محبت توست

که مرا در قاب چشمانت اسیر می سازد.

پناهی هست آیا؟

در رهگذار بادهای دهشتناک غربت پناهی هست آیا؟

سروها آزادگی را از یاد برده اند.

بیدها شاخه ها به آسمان می سایند،

بی هیچ فروتنی.

پناهی هست آیا؟؟؟

حنجره ام آبستن فریاد است

آبستن از پیوند عشق و غرور

و من منتظر تولد فریاد

می دانم روزی نظاره گرش خواهی گشت

و مرا رها خواهی دید

رها از بند

کاش "کاش" وجود نداشت

تا تو همیشه راضی بودی به آنچه برایت مقدر شده است.